Sporun Hukuki Boyutu: Spor Hukukuna Akademik Bir Bakış

Spor alanında yaşanan yapısal dönüşüm, sportif faaliyetlerin yalnızca teknik kurallarla değil, aynı zamanda hukuki düzenlemelerle de güvence altına alınmasını zorunlu kılmış ve bu ihtiyaç spor hukuku kavramının gelişimini beraberinde getirmiştir. Spor hukuku; sporcular, kulüpler, federasyonlar ve diğer spor aktörleri arasında ortaya çıkan ilişkileri ve uyuşmazlıkları, hukukun genel ilkeleri ve sporun etik değerleri doğrultusunda düzenleyen özgün bir disiplin olarak tanımlanmaktadır (Genç, 1998; Erten, 2007). Bu alan, dar anlamda sporcuların hak ve yükümlülükleri, disiplin kuralları ve spor yargı mekanizmalarını kapsarken; geniş anlamda spor yapma hakkı, doping ve şiddetin önlenmesi, sosyal güvenlik, iş hukuku ve uluslararası spor ilişkileri gibi çok boyutlu konuları da içermektedir (Erkiner, 2002). Bununla birlikte spor hukuku, günümüzde gelişim sürecini sürdüren ve henüz tam anlamıyla kurumsal yapısını tamamlamamış bir alan olarak değerlendirilmekte; spora ilişkin düzenlemeler Anayasa, kanunlar ve çeşitli hukuki işlemler içerisinde yer almaktadır (Gülşen, 2013). Bu bağlamda spor hukuku, bağımsız ve kendine özgü kurallara sahip müstakil bir hukuk dalı olarak henüz tam anlamıyla şekillenmiş değildir; bu nedenle sportif faaliyetler ile spor örgütlerine ilişkin hukuk kurallarını sistematik biçimde ele alan bir hukuk alanı olarak değerlendirilmesi daha uygun görülmektedir (Esendal, 2009). Sporun bir kamu hizmeti niteliği taşıması ve anayasal güvence altına alınması, spor hukukunun kamu hukuku ile olan güçlü bağını ortaya koymaktadır (Akyıldız, 2013; Ertaş & Petek, 2017). Spor faaliyetleri sırasında kurallara aykırı davranışların ortaya çıkması durumunda hukuki yaptırımların devreye girmesi, spor ile hukuk arasındaki doğrudan ilişkiyi kaçınılmaz kılmaktadır (Çağlayan, 2007). Küreselleşen spor endüstrisi ve uluslararası organizasyonların artmasıyla birlikte spor hukukunun kapsamı genişlemiş, “Lex Sportiva” olarak ifade edilen uluslararası bir spor hukuk düzeni oluşmaya başlamıştır. Bu yönüyle spor hukuku, yalnızca normatif düzenlemeler bütünü değil; adalet, eşitlik, fair play ve insan onurunu esas alan, sporun toplumsal bütünleşme işlevini güçlendiren dinamik bir hukuk alanı olarak önemini giderek artırmaktadır.

KAYNAKÇA
Akyıldız, A. (2013). Sporun hukuku ve yargısı. T. Çağlar (Ed.), Ankara Barosu Spor Hukuku Kurulu Av. Ömer Remzi Arıkan armağanı (s. 59-116). Ankara: Mattek Matbaası.

Çağlayan, R. (2007). Spor hukuku: Spor hukuku temel metinleri. Ankara: Asil Yayınları.

Erkiner, K. (2002). Spor hukukunun tanımı, araştırma yöntemleri, devletler üstü teşkilatları, rolü, gelişmiş ülkelerdeki eğitimi. 7. Uluslararası Spor Bilimleri Kongresi Kongresi, (ss. 22-28). Antalya.

Ertaş, Ş., & Petek, H. (2017). Spor hukuku (3. bs.). Ankara: Yetkin Yayınları.

Erten, R. (2007). Milletlerarası özel hukukta spor (1. bs.). Ankara: Adalet Yayınları.

Genç, D. A. (1998). Spor hukuku. İstanbul: Alfa Basım Yayım.

Gülşen, R. (2013). Spor hukuku (2. bs.). Ankara: Adalet Yayınevi.
Esendal, N. (2009). Spor hukuku uyuşmazlıklarının tahkim yoluyla çözümü. Terazi Hukuk Dergisi, 4(40), 127-144.